twee spelers in emotionele scène

Hoop, theater en het leven

12 december, 2016

Door Suzanne Kempeneers

Vandaag speelden we voor het Cédric Hèle Instituut, het Vlaams Instituut voor Psychosociale Oncologie. Het thema van de dag was “(Existentiële) Angst en Hoop bij Kanker” en werd onderhoudend toegelicht door Dr Simon Wein, een specialist ter zake in Israël.

Het is een hele uitdaging om zo’n thema om te zetten in sprekende scènes waarin de juiste verhouding zit van een lach en een serieux. Vandaag was het dat voor mij nog extra, omdat ik iemand in de zaal wist zitten die me nauw aan het hart ligt en wiens echtgenoot zelf momenteel in zo’n patiëntpositie zit. Dus een scène spelen over een beenmergtransplantatie of over een partner die geen afscheid wil nemen, heeft dan een dubbele betekenis. En, zoals ze me zelf beaamde, naar een lezing luisteren staat nog net verder af dan het daar uitgespeeld te zien worden.

Theater raakt

Maar het was een fijne voorstelling, met fijne reacties en ik voelde echt dat we een bijdrage hadden kunnen leveren. En dat deed goed. Zingeving was ook een thema dat behandeld werd en zo’n voorstelling sluit heel erg aan bij die zingeving.

We zijn een paar uur verder en ik wilde net gaan slapen, want morgen moeten we al vroeg in Brussel zijn voor een training over diversiteit en improvisatietheater. Ik check nog even mijn mail. En daar een bericht dat ik al even vreesde – of waarvan ik hoopte dat het niet zou komen. Een goeie vriendin en collega haar man kreeg uiteindelijk duidelijkheid over zijn klachten: een glioom in de hersenen… een hele uitleg… operatie en bestraling. En ik lees dat ze uitgaan van het meest positieve scenario.

Een subjectief perspectief

Die mail is het hele Chi-event van vandaag in een notendop. Existentiële angst en hoop op een paar regels.

Hoop is een subjectief perspectief van de toekomst, zo leerde ik vandaag, het heeft niets van doen met realiteit. We kunnen immers altijd hopen op een mirakel. Maar misschien is het wel goed van die draaimolen van het leven af te springen en dag per dag te leven; grootse hoop te vervangen door het uitkijken naar; en te reflecteren over het leven dat we geleefd hebben.
En misschien moeten we dat niet alleen doen als we kanker hebben, denk ik nu. Want eigenlijk kan dat nooit kwaad.

Vandaag liepen realiteit en fictie voor mij heel erg door elkaar. Het heeft me geraakt.

Theater raakt.

Het leven raakt.


Andere berichten

Deep Democracy op scène
Céleste op actieve stage bij inspinazie, hier samen met Charlotte en Nathalie
Inspinazie door de ogen van een logé. Relaas van een stagiair.
Inspinazie Tout-Court aan het werk in het Wagehuys van Leuven
Dit was no way echt improvisatie!
opwarming van het publiek via een massage in rijen
Toeschouwers elkaar laten masseren, dat raakt.
Visual Harvesting voorstelling leiderschap
Samenwerking in leiderschap, leiderschap in samenwerking
Inspinaziespelers verzameld rond het vuur
Dankuwel Leen
lucifers opgebrand
Tijd voor een Inspinazie Charter?